อานิสงส์แห่งการถวายเข็มแก่พระสารีบุตร

ครั้งพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระเวฬุวัน กรุงราชคฤห์ ท่านพระสารีบุตรมีจีวรกรรมที่ต้องทำ และต้องการเข็มสำหรับเย็บจีวร.

ท่านพระสารีบุตรจึงเข้าไปบิณฑบาตในกรุงราชคฤห์ ครั้นถึงประตูเรือนของช่างทองคนหนึ่ง ก็ยืนอยู่ที่ประตูเรือนนั้น.

ช่างทองเห็นพระเถระแล้วเกิดความเคารพ จึงถามว่าท่านต้องการสิ่งใด พระสารีบุตรกล่าวว่า มีจีวรกรรมที่ต้องทำ จึงต้องการเข็ม.

ช่างทองมีใจเลื่อมใส นำเข็มสองเล่มที่ทำไว้เรียบร้อยแล้วถวายแด่พระเถระ และกราบเรียนว่า หากท่านต้องการเข็มอีกในภายหลัง ขอโปรดบอกแก่กระผมเถิด.

เมื่อถวายเข็มแล้ว ช่างทองได้ไหว้พระเถระด้วยเบญจางคประดิษฐ์ พระสารีบุตรอนุโมทนาแก่เขา แล้วหลีกไป.

กาลต่อมา ช่างทองนั้นถึงแก่กรรม เคลื่อนจากมนุษยโลกแล้วไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์.

ท่านพระมหาโมคคัลลานะเที่ยวไปในเทวโลก ได้เห็นเทพบุตรนั้นมีวิมานสูงใหญ่ วัดโดยรอบได้ 12 โยชน์ มีห้องรโหฐานเป็นอันมาก ประดับด้วยแก้วมณีและแก้วไพฑูรย์ มีเครื่องลาดอันน่ารื่นรมย์ มีดนตรีทิพย์ และมีหมู่เทพนารีฟ้อนรำแวดล้อม.

พระเถระถามเทพบุตรว่า เมื่อครั้งเกิดเป็นมนุษย์ เขาได้ทำบุญอะไรไว้ เพราะบุญอะไรจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง มีวรรณะงาม และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศเช่นนี้.

เทพบุตรนั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานะถาม จึงบอกกรรมของตนว่า เมื่อครั้งเกิดเป็นมนุษย์ เขาได้ถวายเข็ม เข็มที่ถวายด้วยจิตเลื่อมใสนั้นเองเป็นเหตุให้เขาได้สมบัติเช่นนี้.

อรรถกถาอธิบายว่า ไทยธรรมที่ให้แล้วมิใช่ว่าจะไม่มีผล แม้ของเล็กน้อย เมื่อถวายในเขตอันควรแก่ทักษิณา และถวายด้วยจิตเลื่อมใส ย่อมมีผลไพบูลย์กว่าสิ่งของนั้นมาก.

ด้วยผลแห่งการถวายเข็มสองเล่มแด่พระสารีบุตรด้วยจิตเลื่อมใส ช่างทองผู้นั้นจึงบังเกิดเป็นเทพบุตร มีวิมานและทิพยสมบัติอันรุ่งเรืองในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์.