โพชฌังคปริตร

โพชฌงค์ ๗ ประการ คือ สติสัมโพชฌงค์ ธัมมวิจยสัมโพชฌงค์ วิริยสัมโพชฌงค์ ปีติสัมโพชฌงค์ ปัสสัทธิสัมโพชฌงค์ สมาธิสัมโพชฌงค์ และอุเบกขาสัมโพชฌงค์

โพชฌงค์ทั้ง ๗ นี้ พระมุนีผู้ทรงเห็นธรรมทั้งปวงตรัสไว้ชอบแล้ว เมื่อบุคคลเจริญ ทำให้มาก ย่อมเป็นไปเพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อพระนิพพาน และเพื่อความตรัสรู้ ด้วยสัจวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทุกเมื่อ

ครั้งหนึ่ง พระผู้มีพระภาคทอดพระเนตรเห็นพระโมคคัลลานะและพระกัสสปะอาพาธ เป็นทุกข์ จึงทรงแสดงโพชฌงค์ ๗ ประการแก่ท่านทั้งสอง เมื่อท่านทั้งสองอนุโมทนาธรรมนั้น โรคก็ระงับไปในขณะนั้น ด้วยสัจวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทุกเมื่อ

ครั้งหนึ่ง แม้พระธรรมราชา คือพระผู้มีพระภาคเอง ทรงถูกอาพาธเบียดเบียน รับสั่งให้พระจุนทเถระสาธยายโพชฌงค์นั้นถวายโดยเคารพ เมื่อทรงสดับแล้วทรงบันเทิงพระทัย และทรงหายจากอาพาธนั้นโดยพลัน ด้วยสัจวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทุกเมื่อ

อาพาธทั้งหลายของพระมหาเถระและพระผู้มีพระภาคทั้งสามกรณีนั้น หายแล้วไม่กลับเกิดขึ้นอีก ดุจกิเลสที่มรรคกำจัดแล้ว ย่อมถึงความไม่เกิดขึ้นอีกเป็นธรรมดา ด้วยสัจวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทุกเมื่อ