มจร. ๑. รชนียสูตร : พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๒

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต [๒. ทุติยปัณณาสก์]

๔. เถรวรรค ๑. รชนียสูตร

๔. เถรวรรค หมวดว่าด้วยธรรมของพระเถระ ๑. รชนียสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นเหตุให้กำหนัด [๘๑] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้เถระประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่พอใจ ไม่เป็นที่เคารพ และไม่เป็นที่ยกย่องของ เพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ ๑. กำหนัดในสิ่ง^๑- ที่เป็นเหตุให้กำหนัด ๒. ขัดเคืองในสิ่งที่เป็นเหตุให้ขัดเคือง ๓. หลงในสิ่งที่เป็นเหตุให้หลง ๔. โกรธในสิ่งที่เป็นเหตุให้โกรธ ๕. มัวเมาในสิ่งที่เป็นเหตุให้มัวเมา ภิกษุผู้เถระประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อมไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ พอใจ ไม่เป็นที่เคารพ และไม่เป็นที่ยกย่องของเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย ภิกษุผู้เถระประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมเป็นที่รัก เป็นที่พอใจ เป็นที่ เคารพ และเป็นที่ยกย่องของเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ ๑. ไม่กำหนัดในสิ่งที่เป็นเหตุให้กำหนัด ๒. ไม่ขัดเคืองในสิ่งที่เป็นเหตุให้ขัดเคือง ๓. ไม่หลงในสิ่งที่เป็นเหตุให้หลง @เชิงอรรถ : @^๑ สิ่ง ในที่นี้หมายถึงอารมณ์ทั้งหลายที่เป็นปัจจัยให้เกิดกำหนัด ขัดเคือง หลง โกรธ และมัวเมา @(องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๘๑/๔๑) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๒ หน้า : ๑๔๙}

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต [๒. ทุติยปัณณาสก์]

๔. เถรวรรค ๒. วีตราคสูตร

๔. ไม่โกรธในสิ่งที่เป็นเหตุให้โกรธ ๕. ไม่มัวเมาในสิ่งที่เป็นเหตุให้มัวเมา ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้เถระประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อมเป็นที่รัก เป็นที่พอใจ เป็นที่เคารพ และเป็นที่ยกย่องของเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย รชนียสูตรที่ ๑ จบ