พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ธรรมบท ๑๕. สุขวรรค ๘. สักกวัตถุ
๖. ปเสนทิโกสลวัตถุ
เรื่องพระเจ้าปเสนทิโกศล
        (พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระเจ้าปเสนทิโกศล ดังนี้)
        [๒๐๔] ความไม่มีโรคเป็นลาภอย่างยิ่ง
                  ความสันโดษเป็นทรัพย์อย่างยิ่ง
                  ความคุ้นเคยเป็นญาติอย่างยิ่ง
                  นิพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง
๗. ติสสเถรวัตถุ
เรื่องพระติสสเถระ
        (พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระติสสเถระ ดังนี้)
        [๒๐๕] บุคคลดื่มปวิเวกรส๑-
                  ลิ้มรสแห่งความสงบ๒-
                  และได้ลิ้มรสแห่งปีติในธรรมแล้ว
                  เป็นผู้ไม่มีความกระวนกระวาย ไม่มีบาป๓-
๘. สักกวัตถุ
เรื่องท้าวสักกะ
        (พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)
        [๒๐๖] การพบเห็นพระอริยะทั้งหลาย เป็นการดี
                  การอยู่ร่วมกับพระอริยะ ก่อให้เกิดสุขทุกเมื่อ
                  เพราะการไม่พบเห็นคนพาล บุคคลพึงอยู่เป็นสุขเนืองนิตย์
@เชิงอรรถ :
@๑ ปวิเวกรส หมายถึงเอกีภาวสุข(สุขที่เกิดจากความเป็นผู้อยู่ผู้เดียว) (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๓๔)
@๒ ดูเชิงอรรถที่ ๒ หน้า ๙๕ ในเล่มนี้
@๓ ในคาถานี้ ตรัสหมายเอาคุณสมบัติของพระขีณาสพผู้ดื่มรสแห่งปีติที่เกิดขึ้นด้วยอำนาจโลกุตตรธรรม ๙ ประการ
@(ขุ.ธ.อ. ๖/๑๓๔)
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๕ หน้า : ๙๖}

                                        พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ธรรมบท ๑๖. ปิยวรรค ๑. ตโยชนปัพพชิตวัตถุ
        [๒๐๗] เพราะผู้คบค้าสมาคมกับคนพาล
                  ย่อมเศร้าโศกสิ้นกาลนาน
                  การอยู่ร่วมกับคนพาล เป็นทุกข์ตลอดเวลา
                  เหมือนอยู่ร่วมกับศัตรู
                  การอยู่ร่วมกับนักปราชญ์มีแต่ความสุข
                  เหมือนอยู่ในหมู่ญาติ
        [๒๐๘] เพราะฉะนั้นแล บุคคลควรคบผู้เป็นปราชญ์
                  มีปัญญา เป็นพหูสูต
                  มีปกติเอาธุระ มีวัตร๑- เป็นพระอริยะ
                  เป็นสัตบุรุษ มีปัญญาดี เช่นนั้น
                  เหมือนดวงจันทร์โคจรไปตามทางของดาวนักษัตร ฉะนั้น
สุขวรรคที่ ๑๕ จบ
๑๖. ปิยวรรค
หมวดว่าด้วยสิ่งเป็นที่รัก
๑. ตโยชนปัพพชิตวัตถุ
เรื่องบรรพชิต ๓ รูป
        (พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่บรรพชิต ๓ รูป ดังนี้)
        [๒๐๙] บุคคลทำตัวให้หมกมุ่นในกิจที่ไม่ควรหมกมุ่น๒-
                  และไม่หมกมุ่นในกิจที่ควรหมกมุ่น
                  ละเลยสิ่งที่เป็นประโยชน์๓- ติดอยู่ในปิยารมณ์๔-
                  ทะเยอทะยานตามบุคคลผู้ปฏิบัติตนดี
@เชิงอรรถ :
@๑ มีวัตร หมายถึงมีศีลวัตร และธุดงควัตร ๑๓ ประการ (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๓๗)
@๒ กิจที่ไม่ควรหมกมุ่น หมายถึงการเสพอโคจร ๖ อย่าง มีหญิงแพศยาเป็นต้น (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๔๐)
@๓ สิ่งที่เป็นประโยชน์ หมายถึงไตรสิกขา คือ อธิสีลสิกขา อธิจิตตสิกขา และอธิปัญญาสิกขา (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๔๐)
@๔ ปิยารมณ์(อารมณ์ที่น่ารัก) หมายถึงกามคุณ ๕ (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๔๐)
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๕ หน้า : ๙๗}

        เนื้อความพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาฯ เล่มที่ ๒๕ หน้าที่ ๙๖-๙๗.
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_read.php?B=25&A=2459&w=&fontsz=0
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_siri.php?B=25&siri=24&fontsz=0
        ฟังเนื้อความพระไตรปิฎก : [คลิกเพื่อฟัง]
        อ่านเทียบพระไตรปิฎกฉบับหลวง :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/v.php?B=25&A=799&Z=829&pagebreak=0
        ศึกษาอรรถกถานี้ได้ที่ :-
http://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=25&i=25
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรไทย :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/pali_item_s.php?book=25&item=25&items=1
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรโรมัน :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/roman_item_s.php?book=25&item=25&items=1
        สารบัญพระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๕
http://84000.org/tipitaka/read/?index_mcu25